Een week in Valentino's keuken
Dit was mijn persoonlijk adviesgesprek. In Moskou werkte ik met Valentino's team aan de volgorde die ze elke dag zouden herhalen: eerst het uitrollen, dan het voorbakken, en tot slot het vullen. In drie dagen hadden ze het werk onder de knie. Op de vierde dag bleef ik kijken: ze hadden ook zonder mij verder gekund.
Valentino gaf me de tijd om Moskou te bezoeken. Zelfs nu, als ik terugdenk aan dat adviesgesprek, is de vierde dag mijn mooiste herinnering. Ik was erheen gegaan om iets te leren, en ik had het zelf ook geleerd: er komt een moment waarop je de werkbank aan het team moet overdragen.
De herinnering die ik meenam naar Rome
Er ontstond een vriendschap met Valentino. In zijn keuken in het centrum van Moskou at ik Italiaanse gerechten die ik me nog steeds herinner als enkele van de beste die ik ooit heb geproefd. In de loop der jaren groeide zijn Pinzeria en openden er andere restaurants. Ik zal je vertellen over het deel dat ik zelf heb meegemaakt, met dat eerste team.
Op een avond nodigden de jongens van het restaurant me uit om te voetballen. Het was tien graden onder nul. In de rust ging ik naar de bank, pakte mijn waterfles, en er kwam geen druppel uit: het water was bevroren. Zo'n wedstrijd had ik nog nooit meegemaakt in Rome.
