Μια εβδομάδα στην κουζίνα του Valentino
Αυτή ήταν η προσωπική μου συμβουλευτική. Στη Μόσχα, συνεργάστηκα με την ομάδα του Valentino για την ακολουθία που θα επαναλάμβαναν κάθε μέρα: πρώτα το άνοιγμα, μετά το προψήσιμο, τέλος η γέμιση. Σε τρεις μέρες, είχαν καταλάβει τη δουλειά. Την τέταρτη, έμεινα να τους παρακολουθώ: θα μπορούσαν να συνεχίσουν χωρίς εμένα.
Ο Valentino μου έδωσε χρόνο να επισκεφθώ τη Μόσχα. Ακόμα και σήμερα, όταν σκέφτομαι εκείνη τη συμβουλευτική, η πιο όμορφη ανάμνηση είναι ακριβώς η τέταρτη μέρα. Είχα πάει να διδάξω κάτι, και το είχα μάθει κι εγώ: έρχεται η στιγμή που πρέπει να παραδώσεις τον πάγκο στην ομάδα.
Η ανάμνηση που πήρα μαζί μου στη Ρώμη
Μια φιλία γεννήθηκε με τον Valentino. Στην κουζίνα του στο κέντρο της Μόσχας, έτρωγα ιταλικά πιάτα που θυμάμαι ακόμα ως μερικά από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει ποτέ. Με τα χρόνια, η Pinzeria του μεγάλωσε και άνοιξαν άλλα εστιατόρια. Θα σας πω για το μέρος που βίωσα από πρώτο χέρι, με εκείνη την πρώτη ομάδα.
Ένα βράδυ, τα παιδιά στο εστιατόριο με κάλεσαν να παίξουμε ποδόσφαιρο. Η θερμοκρασία ήταν δέκα βαθμούς υπό το μηδέν. Στο ημίχρονο, πήγα στον πάγκο, άρπαξα το μπουκάλι νερό μου και δεν βγήκε ούτε σταγόνα: το νερό είχε γίνει πάγος. Δεν είχα ξαναζήσει τέτοιο παιχνίδι στη Ρώμη.
